Sunday, April 16, 2023

સલીમ દુર્રાની : સ્ટાર, યાર, કલાકાર!

૧૯૬૦ના દાયકામાં જ્યારે હજુ અમારા જેવા ઘણાં કિશોરો માટે રેડીયો કોમેંટ્રી સાંભળવી એ એટલું સહેલું નહોતું, ત્યારે પણ સલીમ દુર્રાની જેવા કેટલાય ક્રિકેટરોએ એમની આગવી, આક્રમ્ક, શૈલી વડે અમારાં મન પર એક અજબ ભુરકી નાખી હતી.

એવા અનોખી શ્રેણીની પેઢીના એ ક્રિકેટરનાં અન્ય પાસાં સુશ્રી કાજ્લ ઓઝા વૈદ્યના 'દિવ્ય ભાસ્કર'ની રવિવારીય પૂર્તિ, 'રસરંગ'માં તેમની નિયમિત કોલમ 'માપ સ્પેસમ'ના તારીખ  ૯ - ૪ - ૨૦૨૩ના લેખમાં તેમનાં વ્યક્તિતવનાં બીજાં પણ પાસાંઓ આપણી સમક્ષ ખુલે છે. 
 
સુશ્રી કાજલ ઓઝા વૈદ્ય તેમ જ દિવ્ય ભાસ્કર માટે ખાસ આભારની લાગણી સાથે એ લેખ રજુ કરેલ છે.


કાજલ ઓઝા વૈદ્ય


ભારતીય ક્રિકેટ વિશે બનેલી બહુચર્ચિત અને લોકપ્રિય ફિલ્મ ‘83’માં એક જગ્યાએ સુનીલ ગાવસ્કર એના
તસવીર : ઇંટરનેટના સૌજન્યથી

‘અંકલ’ ક્રિકેટરનો ઉલ્લેખ કરે છે, એ કહે છે કે, ‘એક ઐસા ક્રિકેટર થા જો દર્શકો કી ડિમાન્ડ પે છક્કે લગાતે થે. સ્ટેડિયમ મેં જીસ કૌને સે ડિમાન્ડ આતી, વો ઉસ તરફ છક્કે માર સકતે થે.’ 

આ ક્રિકેટર એટલે બીજું કોઈ નહીં, પરંતુ ટૂંકી કારકિર્દીમાં જેણે ભારતને ટેસ્ટ ક્રિકેટમાં અદ્્ભુત સફળતા અપાવી એવા સલીમ અઝીઝ દુર્રાની. પહેલાંના જમાનામાં ચાર સેક્શનમાં પેવેલિયન વહેંચી દેવાતું અને ક્રિકેટના ચાહકો જે દિશામાંથી ‘વી વોન્ટ સિક્સર’ની બૂમો પાડે એ દિશામાં સિક્સર ફટકારવાની સલીમ દુર્રાનીની કળા, આજ સુધી ભારતીય ક્રિકેટમાં ફરી કોઈએ જોઈ નથી. ઇંગ્લેન્ડના સ્પિનર નોર્મન ગિફોર્ડના એક બોલ પર સલીમભાઈએ મિડવિકેટ પર ઓન ડિમાન્ડ સિક્સર ફટકારી દીધી. બોલર તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું દુરી (દુર્રાની) તું આ રીતે ક્રોસ બેટ રમી શકે નહીં. સલીમભાઈએ કહ્યું, ‘મારી સામે ડિમાન્ડ હતી અને મારે પ્રેક્ષકોની ડિમાન્ડ તો પૂરી કરવી જ પડે. અમારે માંડ ૨૦ રનની જરૂર છે, જા બોલ શોધ અને બોલિંગ કર.’ અંતે ભારતે મેચ જીતી લીધી.

મૂળ અફઘાનિસ્તાનમાં જન્મેલા. સલીમ દુર્રાની ખૂબ દેખાવડા, ભૂરી આંખોવાળા અને સ્ટાઈલિશ વસ્ત્રો માટે જાણીતા હતા. એ જન્મ્યા ત્યારે એમના પિતા અબ્દુલ અઝીઝ દુર્રાનીએ તાજા જન્મેલા બાળકની આંખો સામે લાલ રંગનો બોલ ઘૂમાવીને ભવિષ્યવાણી કરી હતી, ‘મારે ઘરે એક સ્ટાર ક્રિકેટર જન્મ્યો છે.’ સલીમ દુર્રાની એમના પરિવાર સાથે ત્રણ વર્ષની ઉંમરે અફઘાનિસ્તાન છોડીને જામનગર આવી ગયા. ભારત-પાકિસ્તાનના ભાગલા થયા ત્યારે એમના પિતાએ પાકિસ્તાન જવાનું પસંદ કર્યું જ્યારે સલીમ દુર્રાની, એમની માતા અને મામાઓ જામનગર રોકાઈ ગયા. સલીમ દુર્રાનીના પિતા પાકિસ્તાન માટે ક્રિકેટ રમ્યા અને પછીથી એમણે અનેક તેજસ્વી ક્રિકેટર્સને ટ્રેઈન કર્યા જેમાં હનીફ મોહંમદ, વકાર હસન, ઈસરાર અલી, ખાલીદ વઝીર જેવાં નામો પાકિસ્તાનની ટેસ્ટ ક્રિકેટમાં આજે પણ આદરથી લેવાય છે.

સલીમ દુર્રાની સૌથી પહેલાં અર્જુન એવોર્ડ વિનર ભારતીય ક્રિકેટર હતા. એવોર્ડ જાહેર થયો ત્યારે એ વેસ્ટ ઈન્ડિઝના પ્રવાસ પર હતા. પાછા આવ્યા પછી કોઈને યાદ જ ન આવ્યું કે એવોર્ડનો સમારંભ કરવાનો છે! ટેસ્ટ ક્રિકેટમાંથી રિટાયર્ડ થયા પછી, એવોર્ડની જાહેરાતના સાડા ચાર દાયકા પછી એમને એક સમારંભમાં એ એવોર્ડ એનાયત કરવામાં આવ્યો! સલીમભાઈએ કોઈ દિવસ એ એવોર્ડ યાદ કરાવવાની તસદી લીધી નહીં.

 

સલીમ દુર્રાનીએ કારકિર્દીનો પ્રારંભ ઓસ્ટ્રેલિયા સામે જાન્યુઆરી ૧૯૬૦થી કર્યો તે વખતે દસમા ક્રમે રમવા આવ્યા હતા. એ જમાનામાં સુપરફાસ્ટ બોલર રે લિન્ડવોલના પહેલા જ બોલે તેમણે એક રન લઈ લીધો. ધૂંઆધાર લેફ્ટી બેસ્ટમેન અને છ ફૂટની ઊંચાઈ સાથે શાનદાર ઓલરાઉન્ડર તરીકે સલીમ દુર્રાની ભારત તરફથી ૨૯ ટેસ્ટ રમ્યા હતા, જેમાં તેમણે એક સદી અને સાત અડધી સદીની મદદથી ૧૨૦૨ રન બનાવ્યા હતા. આ સાથે ૭૫ વિકેટ પણ ઝડપી હતી.

૧૯૭૧માં ભારતીય ક્રિકેટ ટીમે વેસ્ટ ઇન્ડિઝના પ્રવાસમાં કેરેબિયન્સ સામે ટેસ્ટ અને ત્યાર બાદ સિરીઝ જીતીને ઇતિહાસ રચ્યો હતો. અજિત વાડેકરની એ સફળતા, સુનીલ ગાવસ્કરની એ પ્રથમ ટેસ્ટ આ તમામ બાબતો સૌને યાદ હશે પરંતુ પોર્ટ ઓફ સ્પેન ખાતેની માર્ચ ૧૯૭૧ની એ ટેસ્ટમાં ચોથા દિવસની સવારનો એક કિસ્સો ભાગ્યે જ કોઈને યાદ હશે. બન્યું એવું કે વેસ્ટ ઇન્ડિઝની ટીમે એક વિકેટે ૧૫૦ રનના સ્કોરથી તેનો બીજો દાવ આગળ ધપાવ્યો હતો અને રોય ફ્રેડરિક્સ અને ચાર્લી ડેવિસ મજબૂતીથી રમી રહ્યા હતા. પ્રસન્ના, બિશનસિંઘ બેદી અને વેંકટરાઘવન જેવા ત્રણ ત્રણ સ્પિનર વિકેટ ખેરવી શકતા ન હતા. ક્લાઇવ લોઇડ જામી ગયો હતો. એવામાં ડ્રિન્ક્સ આવ્યું અને ભારતના એક સ્પિનરે (કામચલાઉ) અચાનક જ કેપ્ટન અજિત વાડેકર પાસેથી બોલ આંચકી લીધો. તેણે પડકાર ફેંક્યો કે તારા આ કહેવાતા મહાન સ્પિનર પાસે લોઇડને આઉટ કરવાની તાકાત નથી. ડ્રિન્ક્સ પછીની ઓવરમાં એ બોલરે લોઇડને આઉટ કર્યો અને તરત જ મહાન ગેરી સોબર્સને પેવેલિયન ભેગા કરી દીધા. એમાંય સોબર્સને તો ક્લીન બોલ્ડ કરી દીધા. બસ, ત્યાર બાદ તેણે કેપ્ટનને બોલ પરત આપીને કહી દીધું હવે તારા સ્પિનર્સ પાસે બોલિંગ કરાવ. આ બે વિકેટે મેચનું પાસું પલટી નાખ્યું અને પછી જે કંઈ બન્યું તે ઇતિહાસ છે. ભારતે સાત વિકેટથી મેચ જીતી લીધી અને સિરીઝ પણ અંકે કરી લીધી. આ બોલર એટલે ભારતીય ક્રિકેટના સૌથી લોકપ્રિય એવા સલીમ દુર્રાની.


જીવનભર અપરિણીત રહેલા સલીમ દુર્રાની મીડિયાની નજરમાં એક ‘પ્લે બોય’ હતા. એ એટલા દેખાવડા હતા કે જ્યાં જતા ત્યાં છોકરીઓ એમની પાછળ પાગલ થતી. આજે વિરાટ કોહલી, વિનોદ કાંબલી, સુનીલ ગાવસ્કર, સચીન તેંડુલકર, સૌરવ ગાંગુલી જેવા ક્રિકેટર્સ જાહેરાતમાં કામ કરે છે, પરંતુ સલીમ દુર્રાનીએ ૧૯૭૩માં પરવીન બાબી સાથે હીરો તરીકે એક ફિલ્મ કરી હતી, ‘ચરિત્ર’. એ ફિલ્મ માટે એમને અઢાર હજાર રૂપિયા મળ્યા હતા. મિત્રોએ પાર્ટી માગી ત્યારે સલીમ દુર્રાનીએ કહ્યું હતું, ‘એ ફિલ્મમાંથી મળેલા પૈસા તો મેં પરવીન બાબી પાછળ ઉડાવી દીધા!’

એમના દિલદારીના અનેક કિસ્સા જાણીતા છે. શિયાળાની રાત્રે એક વૃદ્ધ ભિખારીને રાજસ્થાન ક્રિકેટરનું સત્તાવાર સ્વેટર એમણે ઉતારી આપેલું તો એકવાર ટ્રેનની મુસાફરી દરમિયાન નવાસવા આવેલા સુનીલ ગાવાસ્કરે એમણે પોતાનો બ્લેન્કેટ અને કોટ આપીને આખી રાત ઠંડીમાં વિતાવી હતી… એ દિવસથી સુનીલ ગાવસ્કર એમને ‘અંકલ’ કહેતા થયા. ૧૯૬૦માં ભારતીય પસંદગીકાર લાલા અમરનાથની સૂચનાથી કેટલાક યુવાન ક્રિકેટરોને ભારતીય ટીમની સાથે રાખવામાં આવ્યા હતા જેથી તેમને ટેસ્ટ ક્રિકેટનો અનુભવ મળી રહે. બીજે દિવસે લાલા અમરનાથે સલીમને બોલાવીને કહ્યું કે, જશુ પટેલ બીમાર હોવાથી આ ટેસ્ટમાં તારે રમવાનું છે. સૌના આશ્ચર્ય વચ્ચે રણજી પ્રારંભે સદી ફટકારનારા આ ઓલરાઉન્ડરને દસમા ક્રમે બેટિંગમાં મોકલાયા હતા. એમની લોકપ્રિયતાનો સૌથી રસપ્રદ કિસ્સો એ છે કે, એમને જ્યારે કાનપુર મેચમાં પડતા મૂકાયા ત્યારે સ્ટેડિયમની બહાર લોકો પોસ્ટર લઈને ઊભા હતા, ‘નો દુર્રાની, નો ટેસ્ટ’…

૮૮ વર્ષની ઉંમરે જામનગરમાં એમના ભાઈ જહાંગીર દુર્રાનીના ઘેર એમનું અવસાન થયું છે, ભારતીય ટેસ્ટ ક્રિકેટનું એક ડેશિંગ, હેન્ડસમ, સ્ટાઈલિશ પાત્ર ઈતિહાસ બની ગયું


સુશ્રી કાજલ ઓઝા વૈદ્યનો સંપર્ક kaajalozavaidya@gmail.com વીજાણુ સરનામે થઈ શકે છે

Sunday, April 9, 2023

વિસરાતી યાદો...સદા યાદ રહેતાં ગીતો : ૮મું સંસ્કરણ - એપ્રિલ ૨૦૨૩

 

હસરત જયપુરી - શંકર જયકિશન સિવાયના સંગીતકારો માટે લખેલાં ગીતો : ૧૯૬૧


હસરત જયપુરી (મૂળ નામ - ઈક઼બાલ હુસ્સૈન- જન્મ: ૧૫ એપ્રિલ, ૧૯૨૨ | અવસાન: ૧૭ સપ્ટેમ્બર, ૧૯૯૯) બહુ સહજ કવિ હતા. ફિલ્મોમાં ગીતકારની ભૂમિકામાં પોતાને ગોઠવી લીધા પહેલાં, અને પછી પણ, તેઓ 'કવિ' તો રહ્યા જ હતા. ફિલ્મોમાં પરિસ્થિતિની માંગ મુજબ તેઓ ઉર્દુની છાંટ સાથે રોમેંટીક ગીતો લખતા, ગીતોના બોલ લોકભોગ્ય રહે તે વિશે ખાસ પણ રાખતા હશે. પણ તેને કારણે તેમનામાંનો 'કવિ' ક્યારે પણ મુર્ઝાઈ ન ગયો. તેમને ગીતકાર સિવાય પણ ઓળખતા ઉર્દુ પદ્યના જાણકારોમાં તેમનું સ્થાન હંમેશાં માન ભર્યું રહ્યું.

કવિ હોવા છતાં તેમનાં નાણાંની જરૂરિયાત વિશેની કોઠાસૂઝ પણ કંઈ કમ નહોતી. ફિલ્મોનાં ગીતો લખવાથી થતી આવકની બચતમાંથી તેમણે રિયલ એસ્ટેટમાં એ પ્રકારે રોકાણો કર્યાંકે તેમના ગીતકાર સિવાયના મુખ્ય આવક સ્રોત ઉપરાંત બીલકુલ અલગ જ પ્રવાહમાંથી આવતી આવક તેમના ગીતકાર તરીકેના નબળા દિવસોમાં પણ પોતાનં કુટૂંબની જરૂરિયાતો પુરી કરી શકે.

શૈલેંદ્ર સાથે શંકર જયકિશન સાથે ૧૯૦થી વધુ ફિલ્મોનાં ગીતો લખવા ઉપરાંત તેમણે અન્ય સંગીતકારો સાથે પણ સંખ્યાત્મક અને ગુણાત્મક સ્તરે એટલું જ માતબર કામ કર્યું. તેમણે અન્ય સંગીતકારો માટે રચેલાં ગીતો પૈકી ઓછાં સાંભળવા મળતાં ગીતોને આપણે દર એપ્રિલ મહિનામાં વર્ષ ૨૦૧૭થી શરૂ કરીને. હસરત જયપુરીએ અન્ય સંગીતકારો માટે રચેલાં ઓછાં સાંભળવા મળતાં ગીતો આપણે ખાસ કરીને સાંભળ્યાં છે . અત્યાર સુધી આપણે

૨૦૧૭માં ૧૯૫૦થી ૧૯૫૩નાં વર્ષોનાં,

૨૦૧૮માં ૧૯૫૩થી ૧૯૫૫નાં વર્ષોનાં,

૨૦૧૯માં ૧૯૫૬ અને ૧૯૫૭નાં વર્ષોનાં,

૨૦૨૦માં ૧૯૫૮નાં વર્ષનાં, ,

૨૦૨૧માં ૧૯૫૯નાં વર્ષનાં અને

૨૦૨૨માં ૧૯૬૦નાં વર્ષનાં

સાંભળ્યાં.

આજના અંકમાં આપણે હસરત જયપુરીએ હુસ્નલાલ ભગતરામ, એસ એન ત્રિપાઠી અને ઈક઼્બાલ ક઼ુરૈશી માટે રચેલાં  વર્ષ ૧૯૬૧નાં કેટલાંક ગીતો યાદ કરીશું.

હુસ્નલાલ ભગતરામ

ફિલ્મ: અપ્સરા

હર દમ તુમ્હીંસે પ્યાર કિયે જા રહી હું - આશા ભોસલે, તલત મહમુદ 

હુસ્નલાલ ભગતરામના અંતકાળ અને હસરત જયપુરીના મધ્યાહ્નના સમયનાં આ જોડાણે આપણને તલત મહમુદ અને આશા ભોસલેનાં  એક સાવ જ સ્મૃતિલોપમાં ધરબાઈ ગયેલ ગીતની વિરલ ભેટ આપી છે. 

એસ એન ત્રિપાઠી

ફિલ્મ: જાદુનગરી

ખુબ પ્રતિભાવાન હોવા છતાં પણ બી અને સી ગ્રેડની ફિલ્મોનાં સંગીત વડે  જેમણે પોતાની કારકીર્દીને ટકાવી રાખી એવા અનેકવિધ પ્રૈભામુખી સંગીતકારની એક વધારે સી ગ્રેડની ફિલ્મ માટે પણ સફળતાનાં મધ્યાહ્ને હસરત જયપુરીએ ન તો ગીતો લખવાનો છોછ રાખ્યો કે ન તો ગીતોનાં પોતાનાં ધોરણ જોડે કોઈ બાંધછોડ કરી.

આખેં મેરી જાદુ નગરી રૂપ રંગીલા જાદુ ઘર.....વહી દેખે પ્યાર કે સપને ડાલ દું જિસપે એક નજ઼ર - લતા મંગેશકર

દ્રુત લયમાં સજાવેલ આ નૃત્ય ગીત માટ ઈસ એન ત્રિપાઠીએ મુખડાની રચના મધય પૂર્વનાં સંગીતની ધુન પર કરી છે પણ અંતરામાં એ અસર સીધી નથી દેખાતી.

હસરત જયપુરી તો ફિલ્મનાં ટાઈટલને ગીતના બોલમાં વણી લેવા માટે જાણીતા છે જ !   



લુટ લિયા રે જિયા લુટ લિયા રે.... ગોરી ગોરી ચાંદની કા કોઇ કામિની કા મીઠી મીઠી રાગીની સે લુટ લિયા - આશા ભોસલે

ભવ્ય સેટ સાથે સ્વપ્નગીતનાં સ્વરૂપે રચાયેલાં નૃત્ય ગ્તને એસ એન ત્રિપાઠીએ કલ્પનાશીલ સર્જનાત્મકતાથી વણી લીધેલ છે. 


જાદુ ભરે તોરે નૈન કતીલે હમ પર જ઼ુલમ કરેં - મહેંદ્ર કપૂર, આશા ભોસલે 

નૃત્ય ગીતને એસ એન ત્રિપાઠીએ યુગલ ગીતમાં વણી લીધું છે.



નીગાહોંમેં તુમ હો .... ખયાલોમેં તુમ હો .... જિધર દેખતી હું નજ઼ર આ રહે હો - લતા મંગેશકર 

ગીતના બોલમાં સાખીના પ્રયોગ હસરત જયપુરીની શૈલીની એક આગવી પહેચાન રહી છે.



કૈસે વિદેશી સે નૈના લડે હૈ ..... એક પલ ભી આયે ના ચૈન રે - લતા મંગેશકર 

બોલની અનોખી રચના પણ ગીતમાં વણી લેવાની હસરત જયપુરી આગવી લાક્ષણિકતા રહી છે.


દેખો આયી બસંત બહાર ......  કે જિયા મોરા તુમ કો પુકારે હૈ ઓ સજના - લતા મંગેશકર 

ગીતના ભાવને સરળ બોલમાં વણી લેવાની હસરત જયપુરીની ખુબી અહીં ઉભરી આવે છે.


ઈક઼બાલ ક઼ુરૈશી

ફિલ્મ: ઉમ્ર ક઼ૈદ (૧૯૬૧)

ઈક઼બાલ ક઼ુરૈશી પણ ખુબ જ પ્રતિભાવાન હોવા છતાં બહુ થોડી ફિલ્મોમાં ચમક્યા બાદ બુઝાતા ગયેલા સંગીતકારોની હિંદી ફિલ્મ ક્લબના સભ્ય છે. હિંદી ફિલ્મોની નિયતિને કેવી વક્રતા છે કે ૧૯૫૮માં 'પંચાયત' (તા થૈયા કરકે આના - લતા મંગેશકર , ગીતા દત્ત) થી ફિલ્મ જગતમાં પદાર્પણ કર્યા બાદ બિંદિયા, ૧૯૬૦ (મૈં અપને આપ એ ઘબરા ગયા હું - મોહમ્મદ રફી), લવ ઈન સિમલા, ૧૯૬૦ (દર પર આયેં હૈ ક઼સમ લે - મુકેશ) , ચા ચા ચા ,૧૯૬૪ (સુબહ ન આઈ શામ ન આઈ, વો હમ ન થે વો તુમ ન થે - મોહમ્મદ રફી) જેવાં ગીતોના સર્જક ગુમનામીની ગર્તામાં ધકેલાઈ ગયા.

ફિલ્મનાં મુખ્ય કલાકારો સુધીર (મુઝે રાત દિન યે ખયાલ હૈ , મુકેશ), નઝીમા (ઓ પિયા જાના ના ... મેરી આંખોંકી નીંદે ચુરાના ના - આશા ભોસલે) અને હેલન (ખુબ સશક્ત પાત્રાલેખન સાથેની ભૂમિકા)ની કારકિર્દીને અનુક્રમે વિલનના ગોઠીયા, હીરો કે હીરોઈનની બહેન કે ક્લબ ડાંસર જેવી 'ઉમ્ર ક઼ૈદ'ની સજામાંથી જરા પણ રાહત ન અપાવી શક્યાં.

સુનો જી એક બાત તુમ હમારા દિલ હુઆ હૈ ગુમ - મુકેશ, સુમન કલ્યાણપુર 

રૂઠવું મનાઇ જવું એ હિંદિ ફિલ્મોમાં પ્રેમનિ એકરાર કરવા માટેનું બહુ હાથવગું સાધન હતું. સામાન્યપણે એ માટે પિકનીક કે બાગ બગીચાની મુલાકાતો પસંદ કરાતી, પણ અહીં બીચારાં યુવાન પ્રેમીઓએ (સેટ પરનીનાં) ઘરની અગાસી પર જ ગીત ગાઈ લઈને સંતોષ માની લેવો  પડ્યો છે !


દિલ વહાં હૈ જહાં હો તુમ આઓ ન કહાં હો તુમ - આશા ભોસલે 

ફિલ્મમાં ખુબ સશક્ત પાત્ર અને ખાસ્સો મોટો રોલ મળવા છતાં હેલનના ભાગે ગીત તો ક્લબમાં જ ગાવાનાં આવ્યાં.


કૈસી બેખુદી કા સામના ... દેખો અપને દિલ કો સામના કરના આ ગયા - આશા ભોસલે

ગીતની રચના ક્લબનાં ગીત તરીકે ન કરાઈ હોત તો પ્રેમના એકરાર માટેનું એક બહુ અનોખું ગીત બની શક્યું હોત, પણ હેલનની ઓળખ ક્લબ ડાંસર તરીકે જ થવા જ સર્જાઈ હશે એટલે ગીતને ક્લબનાં નૃત્ય ગીત તરીકે ગોઠવી દેવાયું ! 


શમા જો જલતી હૈ પરવાને ચલે આતે હૈં, હમ અપની આગમેં ખુદ કો જલાયે જાતે હૈં..... દિલકા ફસાના કોઈ ન જાના અપની ખુશીમેં જૂમે જમાના    - મહેંદ્ર કપૂર, આશા ભોસલે 

હસરત જયપુરીની મદહોશ કરતી સાખીથી ઉપાડ થતી કવ્વાલી પણ એ સમયે રેડીયો પર ઠીક ઠીક પ્રચલિત થયેલી. જોકે ગીતની વિડીયો ક્લિપમાં મોહન ચોટીને મજાકીયા અદાઓમાં ગીત ગાતાં જોઈને ગીતની મજા માણતાં માણતાં મોઢામાં કાંકરો ચવાઈ જવા જેવું અનુભવાય છે.......


બંબઈ પુરાની કલકત્તા પુરાના ...... જૈસી મેરી નાનીજી વૈસે મેરે નાના - મોહમ્મ્દ રફી, કમલ બારોટ 

શેરી ગીતને હસરત જયપુરી હલકા ફુલકા બોલથી સજાવી દે છે...


૧૯૬૧ના વર્ષમાં હસરત જયપુરીએ અન્ય સંગીતકારો માટે લખેલાં હજુ પણ કેટલાંક ગીતો હવે પછીના મણકામાં .....


આવતા મહિનાના બીજા રવિવારે, વિસરાતી યાદોનાં ઊંડાણોમાં છૂપાઈ રહેલાં સદા જીવંત ગીતોની યાદને નવપલ્લવિત કરવા, ફરી એક વાર મળીશું.

નોંધ - અહીં સંદર્ભે લીધેલી બધી તસ્વીરોના પ્રકાશાનાધિકારો તેના મૂળ રચયિતાના અબાધિત રહે છે. અહીં આ તસ્વીરો નેટ પરથી, સાભાર, લીધેલ છે.

Sunday, April 2, 2023

૧૯૬૬-૧૯૭૧ : કેવાં હતાં એ ઘટનાસભર પાંચ વર્ષો …. - પ્રેક્ટિકલ્સ : એંજિનીયરિંગ ડ્રોઈંગ [૨]

 

યાદગીરીઓનાં પડોમાં કોતરાઈ ગયેલી પ્રાયોગિક એન્જિનયરિંગ ડ્રોઈંગ સાથે પરોક્ષ રીતે સંકળાયેલી કેટલીક અવનવી યાદો 

એન્જિનિયરિંગ ડ્રોઇંગના પ્રેક્ટીકલ્સનું નામ પડતાં જ સૌ પ્રથમ તો માનસ પટ પર એ માટેના વિશાળ હૉલનું ચિત્ર ખડું થઈ જાય. એ ચિત્રમાં ડ્રોઈંગ બોર્ડ મુકવાનાં વિશાળકાય ટેબલોની વ્યવસ્થિત ગોઠવાયેલી હારો મુકીએ, કે આખી બેચના બધા જ વિદ્યાર્થૈઓને તેમાં કામ કરતા જોઈએ કે એ એક સાથે બધાંનાં બોર્ડ ટેબલની અંદર મુકતી વખતે થતા કે બહાર કાઢતી વખતે થતા અવાજો તેમાં ભરીએ કે પછી બધાજ વિદ્યાર્થીઓ લગભગ એક સાથે હૉલમાં દાખલ થાય કે બહાર નીકળે ત્યારે તેમના પાદચાપના અવાજો પણ ભરીએ તો પણ ખુબ જ લાંબા ને ખુબ જ ઉંચા એ હૉલની ખાલી જગ્યા ખાલી ખાલી જ લાગ્યા કરે.

આવી બીજી એક યાદને દિલીપ વ્યાસ આ શબ્દોમાં વર્ણવે છે - "એલ ડી એન્જિયરિંગના મારા દિવસોને યાદ કરતાં વેંત જે ચિત્ર મારા મનમાં દોરાઈ જાય છે તે મસમોટાં ડ્રોઇંગ બોર્ડ અને તેની સાથે ડ્રોઈંગ ક્લિપ્સથી ચોંટાડેલ ટી-સ્કેવરને જમણી બગલમાં આખા લબાયેલા જમણા હાથથી પકડી અને ડાબા હાથથી સઈકલના હેંડલ બારને પક્ડી સાઇકલની દિશા સાચવતાં સાચવતાં કરેલી બોર્ડને કોલેજ લઈ જવાની કે કોલેજ થી પાછા લઈ આવવાની એ સાઈકલ સવારીઓનું છે. આજે વિચારતાં હજુ પણ નવાઈ લાગે છે કે આજે મારે જો એમ કરવાનું આવે તો સો  ડગલાં પણ મારાથી  માંડ સાઇકલ ચલાવી શકાય તો એ જમાનામાં એ કામ કેમ આટલી સરળતાથી કરી શકાયું હશે !"


જોકે અમારે તો એલ કોલોનીનાં અમારાં ઘરોથી થોડાક જ કિલોમીટરના અંતરે આવેલી કોલેજ સુધી આવી હેરતભરી સાઈકલ સવારી કરવાની હતી. વળી એ સમયમાં આખા રસ્તે ખાસ ટ્રાફિક પણ ન રહેતો. તેની સામે ખીચોખીચ ભરેલ એએમટીએસની બસોમાં કે ભરચક ટ્રાફિકવાળા રસ્તાઓ પરથી દૂર દુરથી સાઈકલ પર અમારા સહપાઠીઓ આવડાં ડ્રોઈંગ બોર્ડને કેમ લઈ આવતા હશે તે તો મને ન તો તે સમયે કે ન તો આજે સમજાય છે !

સદ્નસીબે, ભલે કદાચ સગવડ ખાતર જ પણ, બહુ સારી રીતે  પ્રસ્થાપિત થયેલી પરંપરા મુજબ બોર્ડ લઈ આવવાનું ટર્મની શરૂઆતમાં અને ઘરે પાછા લઈ જવાનું ટર્મના અંતમાં એક જ વાર કરવાનું આવતું. કેટલાક પહોંચેલા મિત્રો તો ટર્મ પુરી થયા પછી પણ હોસ્ટેલની પોતાની રૂમ જાળવી રાખતા હતા. એટલે અમુક મિત્રો એ રૂમોમાં પણ ડ્રોંઈંગ બોર્ડને મુકી દેતા. 

મારાં શરીર સાથે જોડાયેલી એક નબળાઇની એક અંગત યાદ પણ મારા માનસપટ પર કોતરાઈ ગઈ છે. ઋતુફેર સમયે કે ધુળીયાં કે સુકાં વાતાવરણ દરમ્યાન મને સાઈનસની એલર્જી પજવે છે.  ડ્રોંઈગના હૉલમાં તો હવામાં ધુળનાં નરી આંખે ન દેખાતાં રજકણો હંમેશાં તર્યાં કરતાં હોય. એટલે ડ્રોઈંગ હૉલમાં દાખલ થયાના થોડા જ સમયમાં મારૂં નાક વરસાદી ઝરણાની વહેવા લાગતું. એ સમયે મારી સાથે બીજો રૂમાલ રાખવાની મેં આદત કેળવી હતી. પરીક્ષા જેવા, હૉલમાંથી લાંબો સમય બહાર ન નીકળી શકાય એવા ખાસ પ્રસંગોએ તો હું એક હજુ વધારાનો સુતરાઉ નેપકીન પણ સાથે રાખતો. આજે પણ સાઈનસના હુમલાની ઋતુમાં બીજો રૂમાલ અને તેથી પણ વધારે જરૂર સમયે બીજો નેપકીન હું સાથે રાખું છું. 

બીજી એક યાદ છે રાતના થતી મહેફિલો અને ખાણીપીણીની. ટર્મના અંતમાં અધુરાં રહી ગયેલ ડ્રોંઈગ શીટ્સ કે  ન લખાયેલી જર્નલોને પુરી કરવા માટે હોસ્ટેલના રૂમોમાં રાત પડ્યે ગ્લાસ ટ્રેસિંગ કે સમુહ નકલો કરવાની બેઠકોના દૌરની  એ સીઝન રહેતી. અમારા જેવા કેટલાક મિત્રો યેનકેન પ્રકારેણ, સખેદખે પણ, તેમનાં આ કામો તો ટર્મ પુરી થાય ત્યાં સુધીમાં પુરાં કરી લેતા હતા. પણ જે મિત્રો એ કામો પુરાં ન કરી શકતા, કે ધરાર નિયત સમયમં ન જ કરતા,  એ લોકોના રાત પડ્યે હોસ્ટેલના રૂમો પર ધામા પડે. અમે લોકો પણ અમારા મિત્રોની સાથે ખભેખભો મેળવવાનો ધર્મ બજાવવા (જોકે  ખરેખર  તો એ સમયે જામતી મહેફિલોની રંગતો માણવા) હોસ્ટેલ પર પહોંચી જતા. સમોસા, દાળવડાં, ભજીયાંના નાસ્તાઓ સાથે ગરમાગરમ ચાના ગ્લાસો કલાકે કલાકે અવિરતપણે પહૉંચાડતાં રહેવાની જવાબદારી અમારા જેવાઓને ફાળે આવતી. આ ઉપરાંત સોલ્જરીમાં ઉધરાવેલ ફાળા અને ખરેખર થયેલાં ખર્ચના પાકા હિસાબો રાખવાની જવાબદારી પણ અમારે નિભાવવાની હોય.   

મારૂં માનવું છે કે એન્જિયરિંગના અભ્યાસના બોજાને - જોકે ખરેખર એવું હતું કે કેમ તેનો જવાબ તો દરેકે પોતાના આત્માને પુછીને જ દેવો રહ્યો - સરળતાથી વહન કરી શકવામાં પ્રેક્ટીકલ્સની આવી હળવી પળો માટે દરેક વિદ્યાર્થીએ શુક્રગુજાર રહેવું જોઈએ ! 

 

હવે પછી વર્કશોપ્સમાં અણઆવડતોનાં પરાકમોની વાત.....